İstanbul'dan nefret etmeye başlamama neden olan insan sıfatındaki hayvan sürüsü nedeniyle psikolojimin bozulmaya başladığını ve yalnız olmadığımı fark ettim. Aşağıdaki yazı yazar Atilla Akar tarafından yazılmış...

Yıllardır toplumu aptallaştıranlar,
kültürsüzleştirenler, ilkel kapitalist şoklarla
kişilikleri bozanlar holiganizmi baş tacı yapanlar,
mafyalaşmayı körükleyenler, köylülüğü kontrolsüz
şekilde çözeltenler, kentleri bir "işgal alanı" gibi
yağma ettirenler, kentin insan dokusunu soykırıma
uğratanlar, üç adım sonrasını göremeyenler, Türk
insanına totalde ilkokulu bile bitirtemeyenler, cahil
bıraktıranlar, güvenlik zafiyetinin yaratıcıları,
ekonominin içine edenler, ahlak nutukları atıp ahlakı
bozanlar, devleti saldım çayıra Mevlam kayıra anlayışıyla
yöneten (satıhtakinden derinine) gelmiş geçmiş
bütün yöneticiler ("yönetemeyiciler" mi desem
acaba?) bir yerlerinize kına yakın! En sonunda amacınıza
erdiniz. Seçimlerde kendinizi destekleyecek oy deposu geniş bir
kitle yaratayım derken sonunda bir canavar yarattınız.
"Allah belanızı versin" diyeceğim ama ne yazık ki
beddua etmemeye gayret gösteriyorum.

Ey "küçük Amerika yaratacağız" sevdalıları! Sonunda
toplumumuzu/insanımızı öyle bir noktaya getirdiniz ki,
nihayetinde Amerika gibi psikopatlarımız, canilerimiz,
manyaklarımız, tecavüzcülerimiz, sapıklarımız, seri
katillerimiz, çetelerimiz kısaca "kriminal
çakallar"ımız oluştu. Bu başarınızla ne kadar
övünseniz azdır! Sonuçta yarattığınız topluma
dönüp bir bakın. Oluşması için elinden geldiğinizi
yaptığınız "Kriminal Vandalizm" artık gündelik
hayata neredeyse tümüyle egemen. Lümpenizmi başat değer
haline getirdiniz. Ortaya çıkan manzaradan memnun musunuz?

O kadar ki, düne değin "kaba sabalık,
kültürsüzlük" diye özetleyebileceğimiz
"magandalık" artık "sosyolojik bir gerçeklik"
olmaktan çıkıp hızla kriminal bir vakaya, "suç
makinesine" dönüşüyor. Maganda önünde doğru
düzgün hiçbir hukuki, fiili, toplumsal ve polisiye engel
olmadığını gördükçe daha da azgınlaşıp "yok
etme"yi temel davranış haline getiriyor. Her işini şiddetle
çözmeyi yaşam biçimi haline getiriyor. Bu mutasyona
uğramış eskinin magandası şimdinin "kriminal
terminatör"leri uygar toplum ve ilişkiler üzerinde giderek
tam bir tahakküm kuruyor. Çünkü maganda dün olduğu gibi
hiçbir şekilde gerçek bir tepki görmüyor.
Kırmızı ışıkta geçtiğinde, gürültü
yaptığında, maç sonraları yaptığı taşkınlıklarda,
onu bunu tehdit ve kaba kuvvetle sindirmeye çalıştığında kimse
ona "dur" demediği için şimdi bir adım daha ileri
gidiyor. Kendi sınırlarını ve gücünü zorlamanın
hastalıklı keyfini çıkartıyor! Ve bu toplum düşmanı
çürümüş yaratıklar şımardıkça şımarıyor.
Ciğeri beş para etmez, kıçı kırık kriminal lümpenler
milletin efendisi olduklarını sanıyorlar. Nasıl
sanmasınlar ki? "Millet adına hareket ettiğini"
söyleyenler olan bitene seyirci kalıyor, kıllarını dahi
kıpırdatmıyor. Üstünkörü tedbirlerle bize
"otorite" ayakları atıyor!

Bu yazıyı yazmaya başladığım esnada televizyonda verilmekte
olan haberler gözüme çarpıyor. İlki çok dehşet
verici. Metro istasyonunda üç maganda biletsiz olarak turnikelerden
geçiyorlar. Görevli onları uyarınca görevliye
saldırıyorlar ve bıçakla boğazını kesiyorlar.
İkinci olay daha ziyade trajik. Bir maganda açtığı ateş
sonucu bir kadını yatalak duruma düşürüyor, oğlunu da
boğazından vuruyor. Kadın ömür boyu öyle kalacak ama
maganda 7 ay yatıp çıkıyor. Bu arada savcılık meşhur
301. maddeden aileye dava açıyor. Gerekçe olay sonrası
adaletsizliğe isyan eden acılı ailenin o infialle devlete
yönelik ileri geri laflar etmesi. Tabii vay sen misin devlete laf
eden? Aileyi koruyamayan ve magandaları salan devlet ise kendini
korumayı gayet iyi biliyor. Güleyim mi ağlayayım mı
bilemiyorum! Üçüncü olay ise tam bir yüzsüzlük
örneği. Bursa'da bir hırsızı ev sahibi yakalıyor.
Ancak hırsız kaçmayı başarıyor. Bu arada cep
telefonunu düşürüyor. Ev sahibi telefonu polise teslim ediyor.
(Tabii anladığım polis telefondaki bilgileri hemen
araştırmıyor bile. Ne de olsa basit bir hırsızlık
vakası!) Fakat hırsız ev sahibinin onu yakaladığı esnada
kendisine ettiği küfürleri unutmuyor ve üç gün sonra
dönüp adamı öldürüyor. Daha da komiği
hırsızlık yapmayı ve adam öldürmeyi onuruna yediren bu
kişi "küfrü onuruna yediremediği için" cinayeti
işlediğini söylüyor. Sonunda yakalanıyor. (Gene
anladığım polis ancak adamcağız öldükten sonra cep telefonu
bilgilerini takibe alıyor) Dahası hergün bunun gibi onlarca
olay yaşanıyor.

Magandanın psikopat, hastalıklı "onur" kavramı
diğer bütün ahlak ilkelerinin önünde bir tehdit haline
geliyor. Yaptığı hareketin sorumluluğunu hiçbir şekilde
üzerine almaktan yoksun, değersizleşmiş, hiçbir vicdan
kaygısı yaşamayan bu aşağılık tipler gündelik
hayatı cehenneme çevirmeye devam ediyor. Ve işin acısı
neredeyse yasalar ve idari zihniyet bu gibileri korur, kollarken onlar
kendi sefil hayatlarının çamurlarını üzerimize
sıçratmaya devam ediyorlar. Her biri birer "kötülük
jenaratörü" gibi aramızda dolaşmaya devam ediyor. Devlet
ise onların haklarını gayet güzel gözetirken, yasalara
uygun, işinde gücünde yaşayıp giden insanlar ise böyle
oldukları için adeta cezalandırılıyor. Hayatta tek
varolma nedenleri yıkım, şiddet, tahrip olan bu insanlıktan
nasibini almamış "insan taslakları", sürüngenler
çekinmeden insanlara zarar verebiliyor. "Maganda" denilen ve
sırf canı sıkıldığı için adam öldürebilecek bu
"psikopat kişilik" artık toplumda "istisna" bir
olgu olmaktan çıkmakta ve "temel karakter" haline
dönüşmektedir.

Peki bu cesareti nereden ve kimden almaktadırlar? Çok basit.
Öncelikle yaptıkları yanlarına kâr kalmaktadır.
Hiçbir şekilde yaptıklarıyla orantılı bir ceza
almamakta (hatta bazı durumlarda hiç ceza almamakta) ve devlet
otoritesini ensesinde hissetmemektedir. Bu ölümsever-tahripkâr
kişilik yapıları sadece güce tapmakta ve kendileri gibilerle
sürüleşip, çeteleşmektedir. Kalan bir gram beynini bile
kötülük için kullanan bu kişilik toplumu saran
"kriminal kuşatma"nın bir numaralı müsebbibidir.
Kendi ilkel dürtüleri dışında bir "varoluş"u aklına
bile getirmeyen bu beyinsizler sürüsü hacimleriyle ve
yetenekleriyle orantılı olmayan bir güce erişmişlerdir.
Bunu sağlayan ise öncelikle devletin devletsizliğidir.

Toplum ve insan yaşamları büyük bir tehdit altındadır.
Ne yazık ki buna çözüm getirecek bir "irade" ise ortada
görünmemektedir. Acziyet tüm dokuları hızla
sarmaktadır.