Gerçek, çıplak dolaşır.

Öyle giyinmişim ki geceyi kat kat, uzaklaşıyorum hızla gerçeğin geçmişinden...

Seçimlerle ilerliyoruz
ve kalpti oyunu oynayan ,
bu lanet seçimleri sunan.....

Ve "Ölüm Ölüm Ölüm!" dedi Karanlık, içindeki beyaz kalbinden...

Karanlık kraliçe,
Serbest bırak meleği,
Kötülüğü,
Sarsın geceyi....

kendimi hayatın kollarına öylesine atıvermiştim.hiçbir beklenti,hiçbir arayış peşinde değildim.çaresizlikten ötürü öylesine yapılmış bir atılımdan ibaretti hepsi bu...
öylesine yapılmış bir eylemden ne bekliyebilirdim.elbette bu girişimin karşılığı bana ceza olarak geri dönecekti.hiç kuşkusuz öyle de oldu.hayatın benden aldığı,ödediğim bedelin haddi hesabı tutulamazdı...
evet hayat her daim bana arkadan geçiriyordu.belli bir süreden sonra artık alışmıştım buna.en azından eskisi kadar canım yanmıyordu.insan acıya da alışıyor.nitekim gözüm kapalı izliyordum artık hayat bana arkadan geçirirken...
kırgındım...bu ne kadar önemli bilemiyorum.yalnızgezer olarak çıktığım bu serüvenden adımın hakkını vererek dönüyordum.en azından adım bana ağır gelmiyordu.taşıya biliyordum.bunu yer çekimine ne kadar borçluyum bilemiyorum...
amatör ruhlar ve eylemlerle boğuşmaktan sıkılmıştı artık profesyonel ruhum.varlık içinde yokluk çekiyordu.tükeniyordu...
biliyordum çırpınışlarım boşuna.hiçkimse sesimi duymayacak çünkü bu hep böyle olmuştu...
onlar çırpındı ben duydum.onlar yalnızdı ben vardım.onlar mutsuzdu varlığımla mutlu oldular...
peki ya ben?
benim çırpınışlarım,yalnızlığım,mutsuzluğum...çığlıklarım olabildiğine sessiz diye mi,adım yalnızgezer diye mi beklentilerimin karşılığını alamamıştım...
insanların hayatlarına kimi zaman ruhlarına dokundum.onlara mutluluk verdim.acı verdim.beklentilerimin karşılığını alamayınca bencillikle suçlandım.adıma sahip çıktığım için delilikle,kendimi fazlasıyla sevdiğim için megalomanlıkla suçlandım...
adıma sayısız davalar açıldı.mahkeme salonlarında yargılandım.çoğu zaman hüküm giydim çoğu zaman davalar düştü.ruhumu bu denli yaralamaya değdi mi mutlumusunuz şimdi...
sadece rahat bırakın.zaten rahatsız bir bünyem var.her an deliliğe vuracak bir aklım ve kaybolmuş bir ruhum var.hayat desen her daim arkadan geçiriyor.birde siz çullanmayın kırgınlıklarınızla,mutsuzluklarınızla omuzlarıma...
herşeye rağmen içimde farklı hissediyordum.öyle bir güçtü ki duyumsadığım hala ayaktaysam bunu içimdeki güce borçluydum...
büyük bir ödüldü beni bekleyen...buna inanıyordum.içimdeki güçle bu beklentim birleşmiş ve ben içimde her daim farklı hisseder olmuştum.
evet ben yalnızgezerim.huzur arayan,ödülünü bekleyen ve her daim içinde farklı hisseden bir yalnızgezerim...
eyvallah...

zek bunun yeri burası değil karalamalarda olacaktı bu...

....
cinayetlerim oldu benim
aklımın koridorlarında.
katildim,
ayak seslerimi duyuyordu ölüm
kana bulayacaktım
seni hatırlatan
ve
sana söylenmiş
ne varsa..
geceyi giymiştim üstüme
ve
şahit olamayacaktı ay.
yıldızlar
birer birer kayarken
gecenin perdesi karabulutlar ardına.
rüzgar
esti birden!
her baharın kıskandığı
kokunu duyduğum o an durdum..
ve..
yağmur düştü gecenin içine,
sen düş/tün benim içime
.....