içime düşüyorum

içime düşüyorum bin fit yükseklikteki düşlerimden
uyanmadan önce
içime düşüyorum

içimin .n. haliyim duraksız yürüyorum
içime düşüyorum
uyumadan önce

içime düşüyorum gören varmı
bin fit yükseklikten
içime düşüyorum
ölmeden önce

içime düşüyorum
kımıldamadan önce
içimin .n. haliyim

içimin ölü haliyim
içime doğru düşüyorum
ağlamadan önce
beynimin içinden
içime düşüyorum

korkularım içinden
içime düşüyorum
dünya kımıldamak üzere
içimin bin fit yüksekliğinde dünya
dünya içime düşüyorum
sen uyumadan önce

içime düşüyorum
içimin .n. haliyim
uyanmamak üzere
içime düşüyorum
ağlamadan önce
beynimin içinden
içime düşüyorum

içime düşüyorum
içimin .n. haliyim
uyanmamak üzere
içime düşüyorum

bu sabah kapılarımı aralıyorum dünyaya doğru açılan
öne düşürüyorum boynumu sola eğik ağır bir düş kırılgan
bir sancı elimde tuttuğum içimde uykumu uyandıran
ezan sesleri çığlık çığlığa bir çocuğun ağzından
yedi yüz yaşında ki ağaç çocuklarını düşürdü kucağından
yeryüzü ıslık çalmakta kulak veren bir çocuktan
içindeyiz koşamadık henüz saplandık bataklığından
yeni bitiyoruz daha topraktan toprak olduk gök ayrıldı sudan
yüksek yerin altı göğün üstü yüksek düşerim kımıldamaktan
korkunç efsunlu gecenin rehaveti terim ıslaklığından
ölü balıklarım vurur kıyınıza geçerim ağızlarınızdan
bir yankıyım ki ağzımda kendi sesinden korkan
ne varsa sokak sokak duyulur bir ses yitik dünyadan
bir insan ne zaman isterse ölür bir insan büyür doğadan
yeni başlayan sonlar için yeni biten başlangıçlardan
düşün önce karanlık daha yakın sabaha siyahtan
evrenim dört kollu keserim ellerimi uzarım kollarımdan

TANRIYLA KONUŞMA.......1.BÖLÜM

ebediyetinin rahminde büyüttüğün etinim ben
hücrelerimi çoğaltıyorum daha çok öldürmen için
cennetinde çocukların dövdüğü kanayan rahmin
içinde binlerce ben
vurdukça tekrar ve tekrar dirilen

yaratıcım bu ellerim ayaklarım zaten senin
bedenimi parçalayıp gömüyorum avuçlarına
adımlarından daha uzağım bin mil kadar
ruhum yüksekliğinden düşmek üzere
ne güzel şey labirentlerinde kaybolmak
ölmekle öldürülmenin tam ortasında
birliğinle bütünlüğüme çok az kala

onlar bilmezler ki
ne yer bilir yer olduğunu
ne de gök

savaşımız dünyanın kollarını kesmek için bir an önce
ahiretin sularımızın biraz altında
havayı görüyorum evet
ince uzun boylu
görmek istediklerim karşımda

ya düşünmek istediklerim
beynim ile aklım arasında düşüyorum

güzel sonlarım var hepimiz için
çocukların bile göremediği rüyalarda
en hakikisinden oyuncak insanlarım var
ölmemek için direnmeyen
sonsuzluk değilmiydi
bize çok yakın ama uzak görünen
sonsuz neresi
bu aklım bu gövdem

nerde olduğumuzu düşünmüyorum
nerdeyim
nerdeyiz
nerdesiniz

TANRIYLA KONUŞMA...2...BÖLÜM..

ellerimi uzatıyorum dokunuşa doğru
ilk varettiğin canlı ademden önce
kurak topraklarında kıyametin
asası ayaklarından küçük büyücü

bak bu ellerimiz avuç içlerimiz sana doğru
açılır ruhumuzun iki odalı pencereleri
düşlerimizin uzaklığı kadarız kendimize
nerde durduğumuz kimin umurunda
kapanır avuç içlerimiz yüzümüze doğru

dünya bu varolma hırsı neden
yaratılmamış çocukların elleri ayaklarısın

tanrım adaletini arıyorum

insanların haketmediğin kötü şeyler söylüyor
maddeci bir inanışın küçük şeytanlarıyız

yaratıyorum kendimi binlerce kez
eski şeklimi tüketerekten azalıyorum
ölümü nesneleştiriyorum
benzetemiyorum fakat hiç bir şeye
azalıyorum gittikçe
bir yarım kalıyor dünyaya düşen
yaratıyorum kendimi binlerce kez
her dafasında daha da çoğalıyor içimdeki şeytan

dünya bu yokolma hırsı neden
öldürülmüş bir çocuğun ellerisin ayaklarısın

tanrım mucizelerini bekliyorum

ZAMANLA ARAMIZDA OLAN

soğuğun üzerine giyiniyorum bedenimi kar kalınlığım altı santim
bıçaklarını bileyen dilenciye çarpıyorum
afedersiniz
şu köşe başı hala bir kaldırımı yükseltiyor enine doğru
lambalarını yakıyorum bir bir odaların
ne görmek ne görünmek için
bilmek ve bilinmek için
soğuğun üzerine giyiniyorum ellerimi
ilk yaz sabahını hatırlıyorum çok eskiden bildiğim
sevgili dostlarım bugün içeride
içerisi çok içeride
içerdeyim
dışarısı dışarıda
çok dışarıda

işte ölüm o an sanki neşeli bir çocuğun biriktirdiği bozuk paralarla eş değer
üzerime giyindiğim ölümü soğuğun sağ alt köşesine yerleştiriyorum

ne vardı zamanla aramızda olan
kısa mesafeleri uzatıyorum
anlaşılamamak ne kötü dünyada

soğuğun altına giyiniyorum düşüncelerimi
az önce çarptığım dilenciye aldırmadan yürüyorum
bıçaklarını bilemiş kınına asmış çoktan

işte ölüm o an sanki yüzünü dökmüş bir çocuğun cebinde birktirdiği zamanla eş değer
anlamamak ne kötü insanları

ne vardı zamanla önümüzde duran
sahi ne vardı
üzerimden çıkardığım soğuğu iliştiriyorum
hiç bir şeye

zaman. içinde..oluşan. benler

zaman daraltıyorum seninle olan yokluğumu
ağır ağır içinde pembeleşen sonunum ben
faydasız biliyorum
yollar yapıyorum kağıtlardan
yürüdüğün yolları daraltıyorum
soluğun ayaklarımın ucundan düşüyor
faydasız biliyorum
kımıldamak istiyorum yerimden

bu aynadaki ölgün yüz kimin
sararmış göz kapakları iyiden iyiye

hareketediyorum daralan zaman içinde
öncesiyim ben yaşanan zamanın düzlüğünde
ölümdür başlangıcım başka bir dünya biçiminde
yaşayan değil yaşanan bir dünya içimde

beklemek
içimde zamanla oluşan yokluğum
bekletiyorum kendimi zaman içinde

çıldırmak üzereyim
çıldırmak için
zaman benim içimde hareket eden
küçük fahişem

zaman azaltıyorum seninle olan boşluğumu

hep yok olmak
hiç olmamak için
yaşam artık sonundayım
yeni başlangıçlar için
yeni sonlar için

zaman
azalıyorum seninle birlikte
azalıyoruz
yeni sonlar
yeni başlangıçlar için

ÜÇGEN

bugün sabahın yedisi
ölülerini topluyorum tanrıların
ölümün durduğu yerde tutuyorum zamanı
ölümüm zamanın bir adım gerisinde
dünyanın devamı için dua ediyorlar
kalanlar ölenlerin yerine
zaman yaşlı
kimbilir kaç yaşında
ne kadar yaşar

ölüm o bilinmez uzunluk
zaman ölümün önünde duran devamlılık

bugün akşamın yedisi
ölülerini sayıyorum tanrıların
ölümün olmadığı yerde tutuyorum zamanı
ölümüm zamanın bir adım önünde
herşey sonraya kalsın diyorum
sonraya en sonraya
dünyanın bu ihtiraslı şehvetini unut
yaşamak saçlarını kestirdi çoktan
ve hiç bir rüzgar geri dönmüyor artık

ölüm o çözülmez ikilem
zaman ölümü çözümleyen denklem

kalanlar onlar tanrının yitirdikleri
ölenlere gülüyorlar oysa
sayılmayacak kadar çoklar
toplanacak kadar geliyorlar
durmadan geliyorlar
üstümü örtmek için artık çok geç
dünya
bu alçak sesimi işit

ölüm zamandan kalanların korktuğu
zaman ölümden olanların korktuğu
dünya bu varolmayan
sesimi işit

bakmak güzel

göğüslerine bakmak güzel
bacak aralarına
akşam maviliğinde
ter kokan ağzını ağzımda solumak
bir elma kıvamında
saçlarını tutmak güzel
bu yalnızlık sonrasında

Ölümümü uğurluyorum

kahverengi umutlarımı uğurluyorum
yollar ne kadar uzaksa
taşlarımın ağırlığı kadar yaptıklarım
düşlerimin ardında büyüyen korkularım
siz susmaktan korkun asıl
o kadar yoktunuz bile
benim kadardınız
ne çabuk çoğaldınız

işte tam buradayım
ölümümün durduğu yerde
benimle yaşlanan yalnızlığım
artık yeter
yüreğim pembeleşinceye kadar yakılıyor
etim acıyor
farkındayım olanların

yaşam,
artık seni sorgulamıyorum.
ölümü uğurluyorum.
ölüm biliyorum ki durduğum yerdesin
taşlarımın atıldığı kadar uzaktayım

kaldırır eşyalarını bir oda içinde olmayışı
tanımsayışı mısır tanrısını
beyaz bir kağıtla neler yaptı
mavi sarı oldu
kırmızı mor
bir çok şey düşündü o sırada
yeşil dedi yeşil kedilere
yeşil şimdi kahve rengi
bilmedi

bilseydi belkide
kimse böylesine sevmezdi
kedileri

sesleri geliyor sesleri
ruhların tanrılara ayaklanışı

gidip gidip dönsede gün
beklese rüzgar

az kalsa çok az
şöyle üç gün kadar

kapı kapı dolaşıp
kapı kapı hep kapı
ses verse bir yerinden şiir
kapı kapı hep kapı
ıslığını çalsalar mesela
kızsa şöyle adam akıllı
ve dese
kapı kapı hep kapı

ben yaşamım ölümden dünyaya uzanan

en yukarılara uzanıyorum en aşağılardan
ben yeryüzüyüm dünyaya uzanan
evrimini tamamlamamış ayaklarınım
elleriyim düşüncelerinin
yok olmak üzereyken bulunan
gözlerinim uzağı görmekten sıkalan
klometreler taşıyorum dünyadan
önüme eğil yüzünü göster

geceden biri çıplak biri giyisili koşarak
geceden biri suskun biri konuşkan koşarak
geceden biri kadın biri erkek koşarak
bütünlemeler oluşturuyorum gündüzümle

en aşağılara uzanıyorum en yukarılardan
ben gök yüzüyüm dünyaya uzanan

görüntüsü suretinden küçük bir kadın eğiliyor önüme doğru
diz kapaklarını sürtüyor yeryüzüme
yüzü koyun uzanıyor toprağıma
en aşağılara uzanıyorum en yukarılardan
ben hücreleriyim rahminin ahiretine uzanan

sabahtan biri çıplak biri giyisili yorularak
sabahtan biri suskun biri konuşkan yorularak
sabahtan biri kadın biri erkek yorularak
bölünmeler oluşturuyorum insanlarıma

en aşağılardan uzanıyorum en aşağılardan
ben yaşamım ölümden dünyaya uzanan

dudaklarında benim sesim

ellerimle ayaklarımın mesafesi kadarız birbirimize
uzak çığlıklar biriktiriyoruz altı delik kumbaramızda
ölüm diyoruz bize en yakın en sıcak en içten olan
yollarımız bir bütünlüğü bölebilecek kadar ayrık

içindeyim beyaz kurbağalarını sayıyorum
çok eski bir defterim ben
sayfalarımın arasında kapı sesleri
evet bu sensin
bu ellerin
bu boynun mavi gövden sıcacık
yazdan kalma turuncu ay

yüzüne benzeyen bütün yalanlara kanıyorum
teninde düş yorgunluğum
ben etini öpmekten hiç sıkılmadım
gri dudaklarında benim sesim

ellerin sabahlara karanfil büyüten köylü bir kadın
dallarım sonbaharını beklemekte
bak bu ellerim parmak uçlarım
yüzüm boynum
artık biliyorumki
ruhum cennetinin en kutsal yerinde
düşlerimin en aptalıyım ben

sonbaharda açıyorum kırmızı gözlerini
ilk kıyamete dek
tanrı bugün en aptal aramızda olan
ölümümü çağırmaktayım
kemiğim etim ben

ellerinle ayaklarımın mesafesi kadar
yakınız kendimize

kaldırır eşyalarını bir oda içinde olmayışı
tanımsayışı mısır tanrısını
beyaz bir kağıtla neler yaptı
mavi sarı oldu
kırmızı mor
bir çok şey düşündü o sırada
yeşil dedi yeşil kedilere
yeşil şimdi kahve rengi
bilmedi

bilseydi belkide
kimse böylesine sevmezdi
kedileri

sesleri geliyor sesleri
ruhların tanrılara ayaklanışı

gidip gidip dönsede gün
beklese rüzgar

az kalsa çok az
şöyle üç gün kadar

kapı kapı dolaşıp
kapı kapı hep kapı
ses verse bir yerinden şiir
kapı kapı hep kapı
ıslığını çalsalar mesela
kızsa şöyle adam akıllı
ve dese
kapı kapı hep kapı

ayak üstü selamlaşmalar
ragıf amcaydı aslında
telefonu icad eden
ilk o konuşmuştu
biri varmışcasına

biri yokmuşcasınada
sustu
masumca ve katilce
fırlattı telefonu yere
atladı sonra yeşil bir denize
boğulduğunu sandı bir çok gemi
oysa tutmuş yakasından denizi
al demiş şunları
baka kalmış deniz
ürkmüş
verdiği bir karanfil
bir şiir üzerine

ragıf amcaydı
karanlığı bulan
aydınlığı buldu sonra
ve tanrıyı bulana kadarda yaşadı