MELANKOli

bunları payalabilecek kendilerine has başlıkları var zaten uyelerin

ip gibi incecik bir çizgide yürüdüğünü farzet, o an hangi tarafa düşeceğini kestiremiyorsun, bir tarafın mutluluk; hayata dönük, diğer tarafın aci ve hüzün...
ankara nın en kalabalık caddesinde attığın adımları sayarken kendini ancak bu kadar yalnız hissedebilirsin; çünkü düşmüşsündür ipten bir kere...
yanından geçen yüzlere asla dikkat etmezsin koşar adımlarla yolda yürürken, dikkatin yalnızca birşeye odaklıdır: neden!!! 'beş dakika önce her şey yolunda giderken şimdi bu mutsuzluğum neden!!!

Gün gelir hiç bir şey sana zevk vermez.Bu öyle oluşur ki nedenini dahi bilemezsin.Düşünürsün ...Uzun uzun düşünürsün. Neden böyle dersin.Bir cevap bulamazsın.Sebepsizdir çünkü.
Mutsuzluk mu, bunalım duygusu mu, sevgisiz kalmak mı, zevksizlik mi?
Sigara yakarsın olmaz.İçmek istesen asla içinden gelmez.
Aslında hiç bir şey yapmak istemezsin.Boş boş oturup derin derin düşünmekten başka.
Beyninde fırtınalar eser.Öyle şeyler gelir ki aklına.Tüm dünyanın senin çevrende döndüğünü fark edersin.
Derin düşüncelere dalarsın,o kadar ince şeyler düşünmeye başlarsın ki aklına gelen şeylere sen de şaşarsın.
İçinde mükemmel bir potansiyelin olduğunu, çok güçlü düşünceler taşıdığını ama bu duygularının ,potansiyelinin ve güçlerinin kimsenin farkında olmadığını anlarsın.
Sadece sen biliyorsundur.
Daha da derine inersin.Yaşamını sorgularsın ve sorarsın kendine.Ben nereye gidiyorum? Gidişatım iyi mi?Mutlu muyum? Sevinçli miyim? Yoksa hiç bir şeyden zevk almıyor muyum?Her şey çok güzel giderken bir anda çok mutsuz olduğunu fark edersin .
Çok eğlenirken bir anda hiç bir şeyden zevk alamadığını zannedersin
Ufak bir çocuk gibi gülüp dururken farkında olmadan ağlamaya başladığını görürsün.
Kendini güçlü hissederken bir anda kendini,dünyanın en zayıf yaratığından bile zayıf hissedersin.Bu durum sende endişe yaratır ve buna karşı hiç bir şey yapamazsın.
Kas katı kesilmiş bir şekilde oturur durursun.Ağlamak istersin,gözünden yaş gelmez.
Sarılmak istersin ama kendinden başka sarılacak kimseyi göremezsin
Konuşmak istersin ama kimse yoktur ... odanın duvarlarından başka.
Duvarla konuşmaya başlarsın ve gerçek bir insandan daha samimi olduğunu hissedersin.
Öyle ya ...Duvarlar konuşamasa bile seni ölene kadar dinleyecektir, tavizsizce. Duvarlar sana olduğu gibi gelecektir.Samimi, tripsiz, nasıl duruyorlarsa... Sana asla naz yapmayacaktır.Sürekli dinleyecektir seni.
Sonra kendi kendine konuşmak isteyeceksin ama bir noktadan sonra hep aynı kişi olan kendinle konuşmaktan da sıkılacaksın.
Kendini kaybetmiş bir şekilde yatağına uzanacaksın. Gözlerin kapalı olacak ama uyumayacaksın.
Sürekli hayaller kuracaksın. En büyük hayallerinde kendini baş rol oynarken göreceksin ve bu çok uzun perdelik hayal sinemasının asla bitmemesini isteyeceksin.
Saatler ilerledikçe ilerleyecek ama hayal sineman bitmeyecek. Kendini, istediğin her şeyi gerçekleştirirken ve dünyayı senin çevrende dönerken göreceksin.Ta ki derin bir uykuya dalana kadar.Bu esnada derin rüyalara dalacaksın.
Bu sefer gerçekten de kendini bu hayallerini gerçekleştirirken göreceksin.Ya da hayallerin bir kabusa, bir karabasana dönüşecek.Ya çok mutlu olmuş bir şekilde uyanacaksın ya da kan ter olmuş bir şekilde

yaşamaktan anlatamıyorum ki fırsat olmuyo

Giripte bir türlü kurtulamadığım, tam kurtuldum derken gelip tekrar beni esir alan neden???lerimi arttıran Beni mutsuz kılan, sanki terk edilmiş bir şehir gibi hissetmemi sağlayan,umutlarımı bile bana boş ve imkansız gösteren git dediğimde gitmeyen ama gel dediğimde anında yanımda biten bi duygu.......onu arada kendimde çağırıyorum hoşuma gidiyo onunla uğraşmak hayattan bıktığımda yanlız kalmak istediğimde ancak onunla bunu sağlıyorummmm

her gece içinde bulunduğum durum