Beyaz...

Buraya gelirken,hayatında sevginin gerçekten ne olduğunu öğrettiği insanla geçmeyi hiç istemediği çamurlu yollardan yürümüş,yine de şikayet etmemiş ve ufacık bir leke olmamıştı üstünde.

Oğlan kızı ellerinden tutuyordu.Uçurumun kenarındaydılar.Kızın ayakları uçurumun ucunda;neredeyse kayıp düşecek gibi bir görüntü oluşturuyordu.Elleri de oğlanın elini sıkmaktan kıpkırmızıydı.Kızın üstünde beyaz,bembeyaz bir elbise vardı.

Oğlana yalvaran gözlerle baktı. Lütfen,bırakma beni.Tekrar kaybetmek istemiyorum. Rüzgardan saçları uçuyor,yüzünün duru güzelliğini ortaya çıkartıyordu.Oğlan cevap verdi: Kaybetmeden öğrenemezsin.Hiçbir şeyi.Hiçbir şey. Kızın ellerini kendisininkinden zorla ayırdı.Kız düşerken gözünden tek bir yaş aktı.Kız o kadar masumdu ki düştüğü yerdeki çamurlar bile onu kirletmeye yetmedi.Ancak gerçek olan tek bir şey vardı ki,kırmızı,beyaz üstüne hiç bu kadar güzel durmamıştı...

O'na..

devam edicem..