YANILGI

Kendimizden bir adadayız,
Dört yanımız başkalarından.
Aynı önemli kapıdan giriyoruz,
O eski, o beyaz kapıdan.
İlkin yıllar üstünde
Bizi ayıran bir dünya vardı, adımıza kurulu.
Burada yıldaşlarımız soyunup-giyiniyor,
Bilinik kılıyor birbirimizi.
Bir hastalık bulaşıyor anlamlarımıza,
Büyümsümeye vardırıyor yinlerimizi.
Ben sınırlanıyorum göz göre göre,
Kardeşleşmemiz ayrıklaşıyor,
Kopuyor kan.
Sen konuşmadan duruyorsun senelerce karşımda.
Kalımsız bir anıtsın gençlikten, kitapsızlıktan.
Başkalarından bir adadayız,
Dört yanımız biz gibi insandan.
Aynı önemsiz kapıdan çıkıyoruz,
O eski, o kırmızı kapıdan

Özdemir Asaf

Aysel Git Başımdan
Aysel git başımdan ben sana göre değilim
Ölümüm birden olacak seziyorum.
Hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim
Aysel git başımdan istemiyorum.

Benim yağmurumda gezinemezsin üşürsün
Dağıtır gecelerim sarışınlığını
Uykularımı uyusan nasıl korkarsın,
hiçbir dakikamı yaşayamazsın.
Aysel git başımdan ben sana göre değilim.
Benim icin kirletme aydınlığını,
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim

Islığımı denesen hemen düşürürsün,
gözlerim hızlandırır tenhalığını
Yanlış şehirlere götürür trenlerim.
Ya ölmek ustalığını kazanırsın,
ya korku biriktirmek yetisini.
Acılarım iyice bol gelir sana,
sevincim bir türlü tutmaz sevincini.
Aysel git başımdan ben sana göre değilim.
Ümitsizliğimi olsun anlasana
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim.

Sevindiğim anda sen üzülürsün.
Sonbahar uğultusu duymamışsın ki
içinden bir gemi kalkıp gitmemiş,
uzak yalnızlık limanlarına.
Aykırı bir yolcuyum dünya geniş,
Büyük bir kulak çınlıyor içimdeki.
Çetrefil yolculuğum kesinleşmiş.
Sakın başka bir şey getirme aklına.

Aysel git başımdan ben sana göre değilim,
ölümüm birden olacak seziyorum,
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim.
Aysel git başımdan seni seviyorum...

Attila İLHAN.

10 Kasım

10 kasım bir doğumdur
Her doğum başlangıçtır ölüme
Ölüm;
sığdırılmışsa içine bir yaşam
yaşam adanmışsa yaşamlara
ve öldüğünde insan
selam duruyorsa hala
topuyla,tüfeğiyle ve elinde çiçeğiyle
gözyaşlarıyla damla damla
insanlar

ve varsa hala ardından
ağlayan kadınlar
ve çocuklar
doğduklarında yokken bile sen
senin resminse yakalarındaki
cepheye giderken

ve anılıyorsan hala her 10 kasım da
senin adını taşıyorsa sokaklar,okullar
akıyorsa damlalar gözpınarlarından
yığınların
ve hala adın yazılamıyorsa
nüfus kütüklerinde
ve hala varsa öldürmek isteyenlerin
ölümün adı değildir
10 kasım
olsa olsa bir merhabadır ölüme

Yasin Yalçın

Bir bitişin resmini çizmeye başladı ellerim.
Parmaklarımdan çıkan her harf
yıkık bi kenti diriltmeye niyetlenmiş bir vicdanın pes edişidir.
Sıradanlığıyla yarışamadığım insanlar gibi olamadım.
Dönüp gidemedim, gidişlerimde yarım kaldı çünkü.
Ne yıkabildim duvarlarımı ne de kapılarımı zorladı gülümseler...
Elime renk renk ölümler aldım geçenlerde,
biliyordum nasıl ulaşırım bilinçsizliğe...
Denemek istedim birkez daha,
o sıralar gidesim vardı herkesin hayatından,
gidişlerimi anlamak istemeyenleriniz vardı.
Her renk birbirinden daha güçlü elimde bana bakıp durdu.
Renkleri bana işlesinler diye canlandıracak bir ruh da masamdaydı.
Toprağın ateşte beden buluşuyla kazandığı kıyafeti
sarı ışıkta parlamaya devam etti sabaha kadar.
Acıydı, tek başına çekilir gibi değildi cama hapsedilen ruh
ve dışarı çıkarmak için okşamak gerekmiyordu şişeyi.
Renklerle barışamadıkca ruhlandım günlerce.
Yerleri sevdim çünkü yüzler görünmüyordu.
Renkler uzaklaştı ben yakınlaştıkca,
attım hepsini bir dahaki pes edişime kadar.
Sevgiliye azap çektirir oldu sesim ben kaçamadıkca.
Yine kendim açtım ışıkları kimse olmadan,
Kalktım ayağa ama etrafta kimse kalmamış ne yazık.
Sevgili, duvar, masa, yer, gök hepsi bir.

yazarı bir amatör selçuk şenol