>> Site Map >> Reviews
King Diamond – Give Me Your Soul…Please
King Diamond – Give Me Your Soul…Please
King Diamond - Vocals, Keyboards
Andy LaRocque - Guitar, Keyboards
Hal Patino - Bass
Matt Thompson - Drums
Mike Wead – Guitar
O’nu dinlerken gözlerinizi kapattığınızda kendinizi korku filmi izlerken bulabilirsiniz her zaman ve inanın tüm kelimeleri anlamanıza gerek bile yok; Bendix’in sesindeki karşı konmaz tehlikeyi ve beraberindeki kahkalarını, ruhunuzu ürküten o müzikteki tılsımı ve son olarak da o küçük kız çocuğunun yardım çağrısını…işte bir albüm bir cümlede ancak bu betimlemelerle anlatılabilir…
Korku, ölüm, kan, ruh, rüya, karanlık, soğuk vs… gibi bu müziğin öğelerini varolduğu günden beri birçok gruptan daha farklı bir bakış açısı ve felsefeyle konu alıp; şarkı, klip ve konser showlarında yansıtmayı çok iyi başaran isim King Diamond, Haziran 2007’de sevenleriyle buluşturduğu bu albümüyle hiç bir şeyin bitmediğini, değişmediğini ve yılların onları yaşlandırmadığını kanıtlarken benim de beğenimi kazanarak King Diamond sevgimi bir kez daha haklı kıldı.
1. The Dead
2. Never Ending Hill
3. Is Anybody Here?
4. Black of Night
5. Mirror, Mirror
6. The Cellar
7. Pictures In Red
8. Give Me Your Soul
9. The Floating Head
10. Cold As Ice
11. Shapes of Black
12. The Girl In The Bloody Dress
13. Moving On
13 parçadan oluşan albüm; eski, görüntüsü kirli ve eski olduğu için de o zamanın şartlarına uygun bir teknolojiyle çekilmiş şimdiye göre basit ama ‘Horror’ klasiği olan bir sinema filmi gibi. Lirik ve de müzikteki ahenkle bu hava en çok, bu türde hayatımda dinlediğim en iyi introlardan biri olan ‘The Dead’, albümde en başarılı bulduğum şarkılardan biri olan ‘Mirror Mirror’, küçük bir kız çocuğunun karanlık bir mahzendeki soğuk ve korku dolu duruşunu gözlerimin önünde canlandırabilen ‘The Cellar’, Diamond’ın albüm şarkılarında sıkça kullandığı ve bir konuşma havasında ölümün soğuk nefesini bizlere yaşatabilen şarkı ‘Pictures In Red’ , yazımın başından beri değindiğim korku filminin sanki nerelerde geçtiğini tasvirleştirmişçesine ve de ortasında başlayan can alıcı bir gitar solosundan sonra Bendix’in şşşş…edasıyla herkesi, her şeyi susturup anı bizlere yaşatmak istediği ‘Shapes Of Black’ , ve filmin bitmesine yakın, mahzendeki o küçük kızın artık kanlı bir elbiseyle King’in, - gözlerinin önünde belirlemesiyle - ruhunun nasıl da şahlanıp yeniden doğduğunu anlatan ‘The Girl In The Bloody Dress’, ve son olarak film biterken…Muazzam melankolik bir gitar tınısıyla başlarken, Bendix’in sesinin artık duygusal bir isyana dönüştüğü, gitar sololarının hüzünle zirve yaptığı ve film yani albüm biterken ‘Time Is Running Out’ çığlıklarının kulaklarda çınlayacağı ve albüm boyunca King’e eşlik eden gizemli bayan vokalin ( Livia Zita ) son kez duyabileceğiniz ‘Moving On’ parçalarında hissedilirken; bahsetmediğim ‘Never Ending Hill’, ‘Is Anybody Here’, ‘Black Of Night’ albüme ismini veren ‘Give Me Your Soul’, ‘The Floating Head ve son olarak da ‘Cold As Ice’ parçaları daha çok davulların, gitarların vs gibi müziğin alt yapısını oluşturan öğelerin – liriksellikten çok – baskın kılındığı şarkılar olarak albümde yerini alıyor…
Belki de bir grubun eski albümleriyle hiç kıyaslama yapmadan yorumladığım bu albümde; en çok şarkıları, hikayeleri birbiriyle kıyasladığımdan albümde dinlenmeden geçilecek bir tane bile şarkı olmadığını söylerken ben albüme 10/10 veriyorum…
ironclad
