>> Site Map >> Reviews
Dark Tranquillity - Fiction
Dark Tranquillity - Fiction
2005 yılından sonra sessizliğini bozan Dark Tranquillity, 8. stüdyo albümleri ‘ Fiction ’ ile karmışızda… Genelde albüm isimlerine tek kelimelik başlıklar seçen Dark Tranquillity, Fiction ile bunlara bir yenisini daha ekleyerek alışkanlıklarını koruduğunu gösteriyor ki albümü dinlediğiniz de görüyorsunuz ki aynı şey yani alışkanlıkları koruma yani diğer albümlerden pek de bir farklı olmama belki biraz da kendini tekrar etme huylarını da görebiliyorsunuz. Bu iyi mi kötü mü, şimdi inceleyip sizlerin yorumlarıyla da tartışacağız.
Albüm, Japonya ve Avustralya bonus parçaları hariç 10 şarkıdan oluşuyor;
1. Nothing To No One
2. The Lesser Faith
3. Terminus (Where Death Is Most Alive)
4. Blind At Heart
5. Icipher
6. Inside The Particle Storm
7. Empty Me
8. Misery´s Crown
9. Focus Shift
10. The Mundane And The Magic
11. A Closer End (Japan bonus track)
12. Winter Triangle (Australian bonus track)
Artık çıkışından önce neredeyse nete düşmemeleri imkansız olan albümlerin olduğu bir zamanda yaşadığımız için, önceden dinleyip fikirlerimizi öne sürebiliyoruz ama yine de her zaman özellikle sevdiğimiz grupların ve de iyi albümlerin orijinallerinin de alınmasından yana biri olaraktan albümün Nisan 24’de çıkacağını söylemek istiyorum. Niye Dark Tranquillity’nin bu albümünü incelerken bunu yazdın derseniz de alınması gereken bir tatta olduğunu söyleyebilirim.
Açıkçası bence, klasik bir DT albümü olmakla beraber, bu sefer şarkıların üzerine yazılmış ‘ Heavy ’ sololar dikkatimi çekiyor ve bu tam yerine yazılmış gitar sololarını Mikael Stanne’nin yırtık, isyankar vokalleri çok güzel süslüyor.
Death’in nasıl güzel melodik olabileceğinin iyi bir örneği olan DT ‘nin bu son albümü bana diğerlerinden daha öfkeli olmak yerine daha ‘acı’ dolu geldi. Özellikle son parça olan ‘The Mundane And The Magic’ de Michael’in bayan vokalle birlikte şarkıya kattığı hava albüm biterken sanki insanın ruhuna dokunuyor ve sizi son bir kere sirkelemek istiyor.
‘Nothing To No One’ albüm girişi için seçilmiş en iyi parça diyebilirim hatta turnede de konserlerin giriş parçası olarak seçildiğini görürsem hiç şaşmam.
Artık albümün hazırlanma aşaması sonbahara geldi diye mi oldu bilemeyeceğim ama albümün genelinde; melodiklikte olsun, bazı şarkı sözlerinde olsun iç yakan havalar söz konusu. Hele ki favori şarkılarımdan biri olan ‘Misery´s Crown’ ;
As always in these matters
You broke the deal of deals
And wasted what was given
To revel in your mess
I gave up all for nothing
I tried my best
And failed
There's a thousand million reasons
Never to share again
This is how it all begins
This is how it all begins
Don't bring it
Don't bring it
Don't bring your misery down on me
Bu kısmın içinde barındırdığı klavye ile birlikte gitar soloları ve ‘Don't bring it’ nakaratı çok hoşuma gitti.
Ve daha önce de bahsettiğim son şarkı, ‘The Mundane And The Magic’ albümün genel havasından sıyrılıp Doom Death nasıl böyle güzel melodikleştirilerek dinleyene acı çektirilir amacını güdüyor…
Seen through these dreamless eyes
Blind buildings startle the sky
Silhouettes as the dividing world
Guarding the eternal secret
Where is the flame towards you
And who do you answer to
My lies are always wishes
Lies that make me
See beyond the rationale
We accept the fate that nothing is meant to be
We are the least connected
Stay tuned to the last original
We're like layers to reality
Things only you can see
At all peace and normality
Inside the core of his sanity
I've left my dreams for so much
In days of endless grey
If I could merge the mundane and the magic
We voice the new and known
I've left my dreams for so much
To nothingness and back again
If I could merge the mundane and the magic
Where is the dark I came to find
We learn these days that
Time will find you
Memories were never meant to get closer
The silent sighs, the useless company
Whisper darkness and deaf again
In the face of ignorance and fear
I cast it right back
Some things were never there to begin with
All this envied it should deny
We're like layers to reality
Things only you can see
At all peace and normality
Inside the core of his sanity
I've left my dreams for so much
In days of endless grey
If I could merge the mundane and the magic
We voice the new and known
I've left my dreams for so much
To nothingness and back again
If I could merge the mundane and the magic
Where is the dark I came to find
Şarkının sözlerinde özellikle bayan vokalle seslendirilmiş;
I've left my dreams for so much
In days of endless grey
If I could merge the mundane and the magic
We voice the new and known
I've left my dreams for so much
To nothingness and back again
If I could merge the mundane and the magic
Where is the dark I came to find
Kısmı ve sonrasında giren sololar ben gibi kimileri için de intihar sebebi olabilir, sadece birkaç dakika için de olsa…
Albüm temalarında ‘hatıra’ ögesine çok yer verip şarkılarda bunu çok iyi işleyen Dark Tranquillity, son albümünde bence çok başarılı, leziz bir iş çıkarmış, sıradanlığı ve kendini biraz da olsa tekrar etmişliği bir yana, bahsettiğim parçalar bu havayı elinden geldiğince örttüğü için albüm benden 10 / 7 alıyor.
ironclad
