Opeth için ne söylenebilir ki.Daha doğrusu benim için her albümü 10 üzerinden 10 alan bir grubun nesi incelenebilir ki değil mi ama? Hiçbir zaman kalıplar içinde sıkışmamış,death metali her tür müzikle inanılmaz bir şekilde kaynaştırabilmiş bu nadide insan topluluğu 8. stüdyo albümleri Ghost Reveries ile yeniden karşımızda işte. 1995 yılında ilk albüm Orchid’in çıkışından beri geçen bu 10 yılda, o zamanlar çok genç sayılabilecek bu insanlar şimdi daha bir olgun,yaptıkları işin farkında olarak karşımızdalar. Bu havayı ilk olarak Blackwater Park’ta almıştık fakat yine de yılların müzisyenlere neler kattığını görmek için sanırım Opeth sanat akademilerinde tez konusu olabilir..Mikael Akerdfelt bu 10 yılda o kadar büyük işler yaptı ki,bu yaşında alemin krallarından oldu.
Albüme açılışı yapan Ghost of Predition Mikael’in inanılmaz brutal vokalleriyle,gitarıyla,davuluyla ve arada girip insanı yere yığan düz vokalleri ile klasik bir Opeth parçası. Başı klavyelerle süslenmiş The Baying of the Hound’un arkasından albümün müthiş atmosferik parçası Beneath the Mire geliyor doğu ezgileriyle birlikte. Uzun sayılabilecek introsundan sonra direk giriş yapan Akerdfelt o taptığımız bruatlleri ile devam ederken arada düz vokallerini de kullanmayı unutmuyor.Sıradaki parça Atonement elektronik etkili sound’u ile albümü devam ettiriyor.Bu şarkıda da doğu ezgilerinin yanında Mikael’in filtrelenmiş düz vokallerini dinliyoruz. Tam olması gereken yerde ve müthiş chill-out bir parça!Hemen ardından gelen Reverie-Harlequin Forest ilk riffle beraber giren düz vokaller ile başlıyor.Bir süre inişli çıkılı gitarlar ile devam albümün bu en uzun parçasında sonlara doğru brutal vokale geçiş yapan Mikael inanılmaz melodiler eşliğinde gezdirmeye devam ediyor bizi.Bunu takip eden Hours of Wealth blues etkili vokalleri ve slow gitarları ile 5 dakikalık bir geçiş sunuyor bize.Geçişin sonunda ise albümdeki favorim The Grand Conjuration geliyor albümüngenel inişli çıkışlı yapısını sonuna kadar örnekleyen bu parçada da düz vokalli bölümlerin sonuna eklenmiş brutal vokalleri dinlemeye devam ediyoruz. Son 1 dakikada müthiş klavye desteği eşliğinde bizi duvara vurarak sona eren parçanın ardından albümün kapanış parçası Isolation Years geliyor. Yine yavaş gitarlarla başlayan parça 4 dakikadan kısa süresi ile albümün en kısa parçası. Bizi yeniden Damnation’a götüren parça başladığı gibi slow gitarlar ile kapanıyor.
Şimdi işin yorum kısmına gelecek olursak,Damnation-Deliverance kırması diyebileceğim bu albüme tüm Opeth fanlarının kayıtsız şartsız tapacağı aşikar.Ancak açıklamam gereken bir şey var ki biliyorum Opeth’i bu yüzden dinleyen kişileri üzecek.Eski Opeth albümlerindeki o duygusal yoğunluk,melankoli havası bu albümde bir miktar azaltılmış ve yerine her ne kadar o terimleri kullanmak istemesemde yorgun ve paranoyak bir hava gelmiş.Kısacası bu albümdeki Opeth,Morningrise’da yada Still Life’da beni ağlatan Opeth değil.Açıkçası beklediğimden çok daha değişik bir sound var şu an elimizde.Aramızda da bolca bulunan azılı Opeth fanları(ben dahil) bu albümü zaten dinleyecek yada dinledi bile.Yeni başlayacak olanlara ise önce biraz eski albümleri dinleyip biraz ağlamalarını,daha sonra vakit kaybetmeden günümüze dönmelerini tavsiye ediyorum.Çünkü bu hisleri size yaşatabilecek çok az grup var gerçekten.
TanistliN
Attention! You are currently viewing sitemap page!
We strongly suggest to look at original content
