Yngwie J.Malmsteen'in, 2002 yılında çıkardığı "Attack" albümü, 15 parçadan oluşuyor. Konser kayıtlarından ve seçmelerden oluşan albümleri dahil olmak üzere, son çalışmasıyla tam 22. kez dinleyenlerinin karşısına çıkan Malmsteen, "Attack" albümündeki bazı parçalarda, 90'lı yıllarda çıkardığı albümlere nispeten daha eskilere dayanan tarzını yeniden ortaya çıkarmış. Yngwie bu kez; lead, ritm, bass ve akustik, yani tüm gitarları çalıyor ve vokallere eşlik ediyor.
Kadrodaki diğer isimlerden Doogie White vokal, Derek Sherinian klavye, Patrik Johansson ise davulda görev alıyor. Bu isimler, ilk kez bu stüdyo albümünde birlikte çalıştıktan sonra "War To End All Wars" Güney Amerika konserinin de kadrosunu oluşturdular. Kısa bir not olarak eklemek gerekirse; White, Malmsteen'in çalıştığı 9. vokalist, Sherinian 5. klavyeci ve Johansson da 14. davulcu olarak Malmsteen'in birlikte çalıştığı isimler arasına girdiler.
Albümün gidişine göre "Rise Up" ile daha tempolu bir parçaya kavuşuyoruz. Vokalin oldukça belirginleştiği bu çalışmada yarıya kadar aynı tempoda devam eden Yngwie, yine araya uzun bir hızlı solo katıyor. "Valley Of Kings"de gitarla epik tarzı karıştırıp sunuyor. "Marching Out" albümünde yaptığı gibi... Vokaller nakarat kısımlarında çok sesli. "Ship Of Fools" albümün oldukça iyi parçalarından. Girişi tam bir Malmsteen klasiği olan şarkının devamında vokal ve müzik uyumu oldukça iyi, sonrasında atılan gitar solosu ise oturmuş bir görüntü çiziyor.
"Attack!", ismi gibi çok hızlı tempoda seyreden bir çalışma. "Baraque & Roll" bazı eski parçalardan alıntılar hissettirse de sanatçının etkileyici tarzı dinleyiciyi yine kendine bağlıyor. Parçanın isminde olduğu gibi iki ayrı tarzı sentezliyor vokalsiz olarak. Diğer albümlerini dinlememiş bir kişinin gitarın nasıl çalındığına hayret edebileceği kadar müthiş bir performans sergiliyor Malmsteen. "Stronghold", "Mad Dog" ve "In The Name of God" nispeten gitarın vokale göre daha az baskın olduğu ve fazla Yngwie'nin tarzında uzun gitar sololarının atılmadığı hard rock tarzında diyebileceğimiz parçalar. "Valhalla", albümün en uzun parçası. "Touch The Sky" klavye ağırlıklı açılıyor ve aynı çalgı, şarkı içinde bölüm bölüm yer almaya devame diyor. Vokal tarzının benzemesi ve bir bölümdeki gitar solosu dışında Malmsteen tadının çok fazla alınmadığı parça, daha çok Bon Jovi'nin ilk zamanlarını anımsatıyor.
"Iron Clad" yavaş girişinin ardından hızlanarak tempoya oturuyor. "Freedom Isn't Free" blues tarzında bir parça. "Majestic Blue" yine uzun bir enstrümantal şarkı. Fakat hız olarak "Baraque & Roll"a kıyasla çok daha yavaş tarzda çalınıyor. "Air", albümün son sırasında yer alan, aynı zamanda da en kısa olan parçası. Klasik müzik etkisindeki bu entrümantal çalışma, daha önceki konser albümlerinde de kısmen kullanılmıştı.
Yngwie J.Malmsteen, 2002 albümünde, daha önce yaptığı albümlerin etkisinden kurtulamayıp hepsinin bir karmasını yapmış. Trilogy, Eclipse, Magnum Opus, Seven Sign albümlerinin hepsinden bir parça var sanki bu çalışmada. Türkiye'de de iki muhteşem konser veren büyük sanatçı, bu albümü ile kendisini hiç tanımayanlara yaptıklarının özetini sunuyor, senelerdir onu takip edenlere de kendini biraz tekrarlayarak da olsa müthiş bir keyif yaşatıyor.
gothic
Attention! You are currently viewing sitemap page!
We strongly suggest to look at original content
