2003 senesinde cikardiklari ilk ve tek albümleri 'Inhumanity' onlar için son derece önemli bir deneyim olmuştu.
Finlandiya'li grup ilk albümleri olmasina rağmen 'Inhumanity' ile büyük işler başarmiş, Swedish Deathmetal'i ile Finlandiya nin
kendine has tarzini bir güzel harmanlamiş, trash ritimlerin ağarlikta olduğu rifflerin arasina klavyeyi öyle güzel yerleştirmişlerdi ki
kimi zaman melodic death/trash kimi zaman death/trash yaptiklarini düşünmemi sağladilar. Aradan 2 sene geçti ve grup 2. albümü
tamamladi. The Unborn un piyasaya çikiş haberi yayilmiş, heyecandan elime cabucak ulaşmasini isteyen sabirsiz tavirlar edinmiştim.
Offical sitesine girip 'acaba kisa bir sample eklemişlermidir?' diye düşündüm, bakinip durmuştum ama nafile.. Sonunda albüm elime
ulaşti ve daha albümün ilk parcasi olan Pure ü dinlememle ne işler yapabileceklerini anlamami tekrar sağladilar. Albüm
inhumanity deki gibi yörel yapiya sahip değil. Riffler cok daha teknik kullanilmiş ve melodic ezgilere gene fazla yer verilmemiş
Giriş parçasi olan Pure de seyrekte olsa bayan vocale rastliyoruz. Hizli başlayan parça kisa bi süre düşüşe geçerken tam o sirada
bayan vocal giriyor ve tüylerimi diken diken eden bir entry yapiyor adeta. Bayan vocalin bu parçada ki katkisi oldukça büyük
Cok kisa yer almiş olsada tam endamina uyarcasina öyle yerlere oturtmuşlar ki, ne bi fazlalik, nede bi eksiklik hissettirmiyor bizlere.
Albümün en ilgi çekici şarkisinin Pure olacağini düşünüyorum. Sebebi tabii ki bayan vocalin bulunmasi değil. Teknik tam anlamiyla harika,
battery olsun, gitar olsun, vocal olsun.. herşey mükemmel. Albümün ismini taşiyan 'The Unborn' parçasi ise gene alişila gelmiş Mors Principium Est
tarzini yansitiyor. Hizli ritimlerden oluşan riffler ve beraberinde davula tüm gücüyle asilan drumsololar etkisinde kalmamiza yetiyor.
Vocal açisindan tarzini değiştirmemeleri bence harika. Genellikle ilk albümden sonra vocallerde düşüşlüklerini hissettiren birşey söz
konusu bile olmamiş. Ville Viljanen vocal olarak işinin en iyisini yapmakta, Jori Haukio gitariyla hem soundu belirliyor
hemde Viljanen e vocalde eşlik ediyor. Ağarlik tabii ki Viljanende. Albümde bi cok sarkida sololara rastliyabiliriz, Pressure
de atilan sert riffler, battery nin downtempo dan maximum seviyeye cikip ve ardindan gelen sololara katkida bulunmasi bile kulaklarimizin kirini
atabilecek derecede. Bu harika grubu tanimiyaniniz varsa eğer öncelikle 'Inhumanity' albümünü edinmeli. Eğer böylesine yeni bir grubun ilk
albümlerinde yaptiklari işin şokunu atlatabilirseniz,
hemen yeni albümleri 'The Unborn' ü edinip bu adamlarin neler yapabildiklerini görebileceksiniz. Demek istediğim şu
The Unborn ile kendine has tarzlariyla yollarına son sürat devam edeceklerini en güzel şekilde bizlere sunan grubun
ileride neler yapacaklarini ben bile düşünemiyorum. Umarım bu tarzlarini hiç bozmazlar ve bende hep onlarin yaninda olurum.
peopLeshit
Attention! You are currently viewing sitemap page!
We strongly suggest to look at original content
