In Flames – A Sense of Purpose

In Flames çoğumuzun bildiği, birçoğumuzun sevdiği, birçoğumuzun da nefret ettiği bir grup. In Flames ilk hali daha iyiydi, yok şu hali iyiydi, bunları bir kenara bırakarak anlatacağım size albümü. 8. Stüdyo albümleri olan “A Sense of Purpose” den size biraz bahsedeceğim. Kadro aynı değişmedi;
Anders Friden – Vokal
Jesper Strömblad – Gitar
Bjorn Gelotte – Gitar
Peter Iwers – Bass
Daniel Svensson – Davul
Bu albüm In Flames’in kendi kurduğu IF Stüdyosunda kaydedildi. Zamanında (kayıt zamanında) her hafta myspace adreslerine kayıtların nasıl gittiği ile ilgili videolar falan koyuyorlardı, fanlarına kayıtlarla ilgili her şeyi anlatıyorlardı.
The Mirror’s Truth, çiğ soundu olan bir parça normalde, ama In Flames gitaristlerinin müthiş melodileriyle renklenen bir parça. Nakaratı çok çabuk insanın diline dolanabiliyor. “Find the exit sign and disappear.”
Disconnected’ı, In Flames dinleyen herkes sevdi ama ben sevemedim. Nedeni ise basit şarkı sözleri, sanki Anders lirik yazmayı unutmuş gibi ve aklına ilk gelen şeyleri yazmış.
Sleeples Again, güzel bir şarkı nasıl katledilir diyorsanız alın size kanıt. O klavyeyi arkaya koymayı kim akıl ettiyse kardeşim atın onu gruptan veya çevrenizden sokmayın bir daha, hatta IF stüdyosuna bile almayın (çok kızdım :D). Acaba bu adamlar şunu sormadılar mı kendilerine “Olum klavyeyi arkaya koymasa mıydık?” diye.
Alias’ın girişini seveni bulursam altın vereceğim. 😀 Tabi şaka ne altını, yalnız şu ana kadar dinlediğim en kötü In Flames şarkılarından biri Alias, şarkıda oturmayan bir şeyler var. Şarkı sanki hızlı olmak istiyor ama In Flames hızlandırmıyor gibi bir şey. Ama tabi ki şarkının akustik solosu şarkı bir nebze de olsa kurtarıyor.
I’m the Highway, albümdeki en sevdiğim parçalardan biri. Daniel’ in en güzel davul partisyonlarıyla Jesper ve Björn’ün güzel gitar riflerinin mükemmel birleşimi (çok iddialı olmadı aslında :D).
Delight and Angers’ın başındaki gitar rifler ile The Mirror’s Truth’ün başındaki gitar rifleri sanki aynı gibi. Nakarata geçişteki akustik gitar kullanımı çok akıllıca ve yerinde. “Lie and set me free”
Move Through Me, yine klavye ile berbat edilen bir şarkı ama “Sleeples Again” gibi güzel olan şarkıyı berbat etmemişler zaten berbat olan şarkıyı berbat etmişler. O yüzden “Move Through Me” albümün en vasat parçaları arasındaki yerini alıyor.
The Chosen Pessimist, olmuş bir parça. Anders, yavaş parçalardaki usta vokallik becerilerini en iyi şekilde yansıtmış. Ama neden bu parça Anathema’ nın “One Last Goodbye” dönemlerine çok benziyor. Bu sefer ki klavye kullanımına ise bir şey demeyeceğim (şaşırma :D) yerinde kullanılmış. Ama güzel bir gitar solosu olsa daha iyi olurmuş gibi.
Sober and Irrelevant, tam yerine konmuş olan bir parça “The Chosen Pessimist” den bayılan bünyeleri hiç bekletmen ayağa kaldıran zıp zıp zıplatan hızlı bir In Flames şarkısı, yine her şeyiyle olmuş bir parça. In Flames sana kurban olayım ben dedirten bir parça kısaca. 😀
Condemned, şarkı aralarında serpiştirilen dur-kalklarla zenginleştirilmeye çalışılmış hani “daha da iyi yapılabilirdi bu parça ya hele bu soloya göre” dedirten bir parça.
Drenched in Fear, “Condemned” den pek farklı değil aslında sadece dur-kalklar yok. Bu iki parça arasındaki yedi farkı bulun demiş sanki In Flames. 😀
March to the Shores, önceki iki şarkıya göre daha iyi hatta insanı kudurtan bir şarkı hele iki tane birbirinin neredeyse birbirine tıpa tıp benzeyen iki parçadan sonra tam bir ilaç.
Son olarak, Come Clearity’den iyi yönleri de olan güzel bir albüm genel olarak ama Come Clearity’nin o çiğ sounduna alıştıysanız boş verin bu albümü. Anders’in clean vokali daha az kullanması beni sevindirmedi desem yalan olur. Albümden önceki ep ile sevinenlere de şunu söylemek isterim (ki içlerinde bende varım), o ep ile yetinin anacım 😀

Bir yorum
Kritiğini yapmaya bile değmeyecek bir albüm bence. En iyisi ’97 – Whoracle dinlemeye devam etmek 🙂
(Okuyucu puanı: 10/10)